Ebu Süfyan’ın oğlu Muaviye yeni Müslüman olmuştur. Namazda konuşulmayacağını bilmemektedir ve bir gün Hz. Muhammed’in (asv) arkasında cemaatle namaz kılarlarken konuşur. Hapşıran birine:
“Allah sana merhamet etsin.” der.
Namazın bozulacağından ötürü telaşlanan Müslümanlar, el işaretleri ve bakışlarıyla uyarıp, susturmak isterler. Bu durum Muaviye’yi daha da heyecanlandırır. Ve konuşmaya devam eder.
“Ne var, ne bakıyorsunuz, hiçbir şey anlamadım.”
Müslümanlar bu kez de elleriyle bacaklarına vurarak Muaviye’yi sustururlar. En sonunda namaz biter. Fakat Muaviye heyecan ve suçluluk duygusundan ter içinde kalmıştır. Hz. Muhammed (asv) yanına sokulur.
    “Namaz kılarken, dünya ile ilgili konuşulmaz. Namaz, tesbih, tekbir ve Kur’an okumaktan oluşmuştur.” der.
Muaviye bu olayı yıllar sonra “O’ndan (asm) daha güzel öğreten birini görmedim. Beni ne azarladı, ne de kınadı.” diyerek anlatır.[8]

[8] Yrd. Doç. Dr. Abdullah Özbek, Bir Eğitimci Olarak Hazreti Muhammed, s.288.